Działa "a-kuku!"... a tu ruscy nie dopłyneli...

Pewnego razu, podczas wiejącej grozą zimnej wojny i jeszcze wcześniej....

Wszyscy fortyfikowali się po zęby.

Szaleństwo nie ominęło Duńczyków, Szwedów ale oni mieli blisko do wroga. Ale nawet tu widmo wynurzającej się kupy żelastwa z sierpem i młotem było dziwnie żywe, poza tym hej...publiczne pieniądze!

Zbudujmy sobie fort.

No i zbudowali na świętej górze Maorysów oczywiście ale wtedy mało kto się z tym liczył.

Zwiedzamy podziemia:

Spacerki po tarasach na których jeszcze fortyfikowali się tubylcy za pomocą mchu i gałęzi.

Zamaskowane wejście do tuneli:

Widok z dziury:

Ruscy nigdy nie przypłyneli, 30 lat później skuteczniejszą bo cichą inwazję dokonali Chińczycy ale to inna opowieść no i nikt tu nie strzelał chyba że na wiwat jak przypłynęła królowa Anglii.

Niespodzianką dla wyczekiwanego wroga były chowane działa. Czyli strzelamy I chowamy lufę w trawnik. Pomysł super w okolicy XIXw. ale w dobie nawet XX wiecznych namierników i noktowizorów już trochę tracił myszką.

Chowane działo widok od góry:

Widok na centrum:

Stalowe altanki obserwacyjne:

Widoki przez lornetkę na port i wieżę:

Zagadkowe konstrukcje militarne:

Cały półwysep North Head:

Oraz na drugą stronę - jak zwykle góruje tu wulkan Rangitoto:

Fort w pełnej obsadzie trwał do lat osiemdziesiątych, potem stał się treningowym miejscem polowych pielęgniarek, w końcu parkiem z labiryntem wypatroszonych z ekwipunku podziemnych korytarzy.

Z wielkiej armaty nigdy nie strzelano, zresztą oryginał i tak już zezłomowano, dla zwiedzających są zaszpuntowane repliki.
Żeby komu nie przyszedł jaki durny pomysł do głowy.

Nowa Zelandia oczywiście miała swój wkład w dwie wojny wysyłając prawie dwieście tysięcy żołnierzy - to "tylko" ci co nie wrócili...obchody ANZAC mają tu swoje uzasadnienie.



Po drodze na dół do parking znaleźliśmy kolejne armaty:

Miejsce na niedzielną wycieczkę idealne.