Spacerem po Nowozelandzkim woop woop

Woop Woop

/ˈwʊp wʊp/

noun

plural noun: wop wops

1. a humorous name for a remote outback town or district.

   
   
   

   "it was like council night in Woop Woop"

Czyli jest to definicja dziury zabitej dechami.

Biorąc pod uwagę tym razem że samolot do Whanganui (bo o tej metropolii będzie ten wpis) mieści 30 osób i jest małym blaszanem autokarem na kółkach miotanym swobonie przez siły natury - zażyczyłem sobie lot wcześniej.

Co było bardzo dobrym pomysłem bo wreszcie miałem okazję coś zobaczyć.

Whanganui leży nad ujściem mulistej rzeki otoczonej wzgórzami. Jest to świetna baza wypadowa na eskapady w głąb buszu: tu znajduje się słynny Most Do Nigdzie: "Bridge to Nowhere", wiele ciekawych szlaków nawet na kilka dni łażenia czy też niedaleko jest zapomnianej austostrady: "Forgotten World Highway". 

Samo miasto zaś nosi w sobie znamiona uroczej dziury gdzie oprócz fragmentarycznych zatorów na Victoria Street  niewiele się dzieje  -tak na marginesie to jest lokalne "Krakowskie Przedmieście" lub "Aleje Jerozolimskie"  każdego miasta i miasteczka w NZ.

Znalazłem znajome lokalizacje!

Ruch trudno nazwać tu korkami bo zwykle jest to kiwi w dżandalsach parkujący w poprzek zabłoconym pickupem pod bankomatem przypadkowo blokujący przejazd autobusu i kilku lokalsów z tyłu.

Aucklandczyk dostał by ataku śmiechu z czkawką, no i zazdrościł oczywiście.

Nad miastem wznosi się coś co można by uważać za wieżę ciśnień - ta znajduje się trochę bardziej na uboczu - też natomiast stanowi punkt orientacyjny. Jest to oczywiscie wieża ku czci poległym ANZAC i jak najbardziej widokowa.

Spacer jednak należy zacząć od przekroczenia rzeki i dostania się na wzgórze. 

Miałem trochę pecha bo symbol miasta czyli stuletnia winda na szczyt do której dociera się tunelem w głąb zbocza była ostatni dzień w remoncie. 

 Ograniczyłem się jedynie do zdjęcia tunelu przez kratę. 

I uwieczniena pokaźniej i pociesznej kolekcji maoryskich masek plemiennych:

Nastepnie raźnym krokiem ruszyłem na długie schody.

Nie jest to jakiś specjalny wyczyn ale w czasie upału można się trochę zasapać.

Wieża już niestety zamknieta ale za to balkonik widokowy dostępny jest cały czas. Wznosi sie on dokładnie nad szybem stuletniej windy.

Widoki z balkonu.

Widok na wieże ciśnień:

Powiekszenia na kolejny mini symbol miasta czyli parowiec łopatkowy. Atrakcja tursytyczna co zatonęła będąc jeszcze mułem roboczym do przewozu drewna po kuracji błotnej i blisko 50 latach na dnie rzeki wspólnymi siłami i finansami lokalnej społeczności została wydobyta na powierzchnię i wyremontowana.

I jeszcze jeden punkt orientacyjny z folderu - wielka lustrzana kula zwana przez autora "kulką łożyskową".

Jeszcze raz parowiec wydłubany z błotnej rzeki:

Zanim wszedłem jeszcze na górę i dalej widziałem na ulicach czerwone budki telefoniczne. Wiele miast adoptuje je współcześnie na punkty dostepowe wifi, reklamowe słupy, puste skorupki do zdjęć dla turystów itp.

Ale tu - nie do wiary - w środku był autentyczny telefon!

Tak w ogóle w motelu znalazłem fajną stronę dla turystów co zobaczyć w Wop-wop Whanganui:

Na podróż powrotną była jeszcze jedna atrakcja którą Air Chathams określa jako najbardziej eksluzywny i przestronny samolot ich floty: Convair 580 (https://www.airchathams.co.nz/about-air-chathams/fleet/convair-580/)
Owszem, był ekskluzywny mniej więcej 50 lat temu gdy blaszane śmigła kręcił jeszcze silnik tłokowy.  
Po wymianie silników na współczesne turbojet'y  - dalej zresztą śmigłowe - jakieś 20 lat temu, wnętrze ma swój niepowtarzalny sznyt minionej epoki. 

Brakuje tylko popielniczek przy fotelach i spadochronów wiszących na kołku przy tylnym wyjściu:)

Jakoś dolecieliśmy na weekend, co też wszystkim życzę!

/CzCionkI w TyM Poście Zwariowały!!! - trudno będzie oryginalnie...