Forgotten world highway - SH43

 Autostrada zapomnianego świata.

Tym enigmatycznym tytułem zaczniemy opowieść o drodze SH43 z Taumarunui do Stratford która jako ostatnia droga krajowa w kraju ma jeszcze najbardziej dziki odcinek w środku nie pokryty asfaltem. 

Któregoś jesiennego weekendu (czyli zgranego razem środka tygodnia) postanowiliśmy przejechać ją tak by doświadczyć jej w pełni - czyli motorem.

 Jest to odcinek mający ok 150 km bez stacji benzynowej i jeszcze do niedawna bez zasięgu telefonii komórkowej czy w niektórych miejscowości nawet bez prądu.

Obecnie to się oczywiście zmienia i środkowa żwirowa sekcja jest powoli sukcesywnie zmniejszana, internet komórkowy jest w zasadzie wszędzie, choć jakość drogi pozostawia nieco do życzenia więc warto nawet dostosować się do wysokogórskich przebiegów dziennych.  Z Turangi dla nas oznaczało to około 215 km w jedną stronę więc zaplanowaliśmy nocleg w Startford  bo jesienne temperatury pod wieczór spadają już zdecydowanie poniżej 10st C.

Po środku trasy znajduje się najstarszy hotel pionierskich osadników we Whangamomona. Miejsce o tyle charakterystyczne i odcięte od cywilizacji że w 1989 ogłosiło własną  niezależną republikę. Jako że w dzień republiki odbywają się mistrzostwa strzelania z bata, skórowania oposa czy też rzucania kaloszem i fakt że przez 18 miesięcy rządy republikańskie sprawowała koza, można domyśleć się że republikanie mają dość luźny stosunek do życia. Szczegóły i fakty tutaj. A zdjęcia poniżej.

Na trasie znajduje się też wiele szlaków do ukrytych wodospadów, szczątki dawnej kolei z wiaduktami i tunelami, wioski pierwszych osadników, tunele hobbicia nora czy Moki no i przede wszystkim wspaniałe widoki. Większość rzeczy dalej przed nami bo SH43 to wielu miejscach punkty startowe wielogodzinnych wycieczek do wodospadów w buszu itp. 

W zapakowaniu pomógł nam przedstawiony już kuferek gdyż wzięliśmy nawet butelkę z benzyną na zapas oraz liczne ciepłe ciuchy oraz gadżety. Nocleg w ogrzewanym domku kempingowym w Stratford pozwolił zrezygnować z namiotu no ale trzeba było tam przed wieczorem dojechać.

Pierwszy przystanek na trasie dla ułożenia kosteczek, punkt widokowy Waituhi.

To nasze górki z lewej Tongariro z prawej Ruapehu, o tej porze roku jeszcze tuż przed pierwszymi śniegami. 

Uzbrajanie się przed dalszą podróżą bo jeszcze chłodny poranek.

Po zaopatrzeniu się w siostrzanym supermarkecie New World w Taumarunui, dotankowaniu się pod korek oraz drugim śniadaniu i kawie wjechaliśmy już oficjalnie na SH43. Tak mniej więcej około południa zupełnie zgodnie z planem.

Pierwszy przystanek - ciekawy wiadukt z resztkami starego, oraz na umocowanie kamery.

Ruszamy w drogę:

Ładny punkt widokowy na pierwszym poważnym podjeździe:

Idzie jesień, cicho i spokojnie ruch prawie zerowy. 

Wkrótce wjechaliśmy w odcinek w którym brakuje jeszcze asfaltu.

Momentami jest zupełnie nieźle dopóki nie wpadnie się w wibracje w gąsiennicowych dołkach czy nie wypadnie na luźny szuter. Wtedy powyżej 30-tki na miejskich oponach robi się wężowato. 

Dobre 10km takiej jazdy.

Mniej więcej w połowie jest miłe miejsce piknikowe z opcją na mały spacerek.

Tutaj znajduje się mały szlak pieszy do miejsca wiecznego spoczynku jednego z pionierów tego przejścia poprzez busz i góry. 

Rzeka jak widać niesie co nieco podczas zimowych powodzi. 

Miejsce pochówku Joshuy Morgana:

Po paru kilometrach trzęsienia szlak wraca z powrotem na asfalt i na kolejnych przełęczach otwierają się klawe widoki:

Atrakcje drogi SH43:

Film drogi:

Droga jest dość solidna jednak miejscami asfalt ma sporo erozyjnych wyobleń więc nie warto przekraczać komfortowych i cichych 50-60kmh, choćby tylko dla widoków. 

Dojeżdżamy do wspomnianego Whangamomona:

Tu mała przerwa w najstarszym hotelu w kraju:

Napisy i plakietki na ścianach to mieszanka faktów historycznych i zabawnych reklam czy gagów. Trasa jak widać przygotowana jest na spory ruch motocyklowy, spotkaliśmy wprawdzie niewielu po drodze, może już nie sezon... 

Notatka o lokalnej Republice:

Jeden motocyklista do pogadania co wziął sprzęt odpowiedni na szutrowy odcinek. On też jednak się nie spieszył. Nikt tu zresztą się nie spieszy, i dobrze. 

Zabudowania obok trzymają styl ale kręcą się dookoła agroturystyki konnej i pasterskiej. 

Przejazd przez tunel hobbiciej nory. Jak większość mostów tu jednopasmowy więc warto wypatrywać ruchu z przeciwka. 

Film z przejazdu w drugą stronę:

Tak ukochana małżonka relaksowała się pod koniec dnia gdy docieraliśmy już do Stratford. Oznacza to dla mnie projekt ulepszenia siedziska i zamiany tej dechy na coś bardziej przyjaznego siedzeniom. 

Na tejże przełęczy z widokiem już na wielki wulkan Taranaki (Mt Egmont) pilot rozpylający z samolotu jakieś opryski zafundował na pokaz pilotarzu wśród wzgórz. Coś jak naloty treningowe kamikadze.. 

Góra Taranaki, tuż pod nią kolacja i ciepłe łóżko w Stratford. 

Z wieczoru i poranka nie mamy wiele jeśli nie liczyć ciekawej ścieżki do miasta z kempingu wśród górskich potoków. Byliśmy nieco zmarznięci ale i pokój i fajne śniadanie w centrum dały nam dobre paliwo na powrót. 

W drodze powrotnej zjechaliśmy ze szlaku zobaczyć kolejny tunel - Makahu. 

To my w Wielkiej dziurze! 

Co się stanie jak zbliża się z drugiej strony ciężarówka z tonami drzewa, a jesteś w środku? No to trzeba pobiegać... Albo rozpłaszczać na ścianie. Na szczęście ruch tu minimalny i po zobaczeniu motoru kierowca na nas zaczekał... 

Kolejna Przełęcz w drodze powrotnej:

I jeszcze jeden przejazd prze ten sam tunel oczywiście. 

Toaleta 6km, biegiem pięć.. 

Zjeżdżamy już do Taumarunui.. 

Pasażerka operowała kamerą:

W powrotnej drodze poprzez najbliższe nas pasmo górskie temperatura nagle zjechała z 16 do 9 stopni. Z każdym zakrętem mniej i mniej, a więc do domu dojechaliśmy cokolwiek przymarznięci i sauna była w użyciu! 

 

Mimo wszystko to jedna z ostatnich okazji na zobaczenie SH43 w dzikiej formie nim asfalt otworzy ją dla ruchu tranzytowego.

Szerokości!