Dwa lata w roku - czyli owce, kiwi i niebo do góry nogami.

 Kolejny odcinek, emm... kwartalnika ilustrowanego. Więc będzie jak zawsze chaotycznie, nie po kolei i w ogóle do góry nogami czyli to co tygryski lubią najbardziej. Zaczniemy może od projektów mniej więcej sfinalizowanych - otóż dom ma już oczywiście nowe okna i jest pomalowany: Choć oczywiście łatwo nie było: Jak zauważyliście drodzy oglądacze rozrasta się część żwirowa przed oknami która będzie stanowić podstawę pod letni taras, co tydzień w miarę możliwości wycinam trawnik piksel po pikselu: Który to jest potem pracowicie odkamieniany, wyrównywany, foliowany i żwirowany (aż się spociłem teraz od pisania tego - ale to serio, huk roboty). Kręgosłup, pogoda i bufor zwożonego żwiru pozwalają na ogarniecie maksymalnie paska tygodniowo. Za vanem rośnie górka ziemi, może kiedyś wykopiemy w niej piwniczkę na wino czy coś. Na pasku od alejki wyrastają jakieś sobie już nowe drzewka - obecnie miejsce znalazły: figa, migdał i oliwka. Mieliśmy wprawdzie jakiś atak "Nowozelandzkich ogrodnik...

 Tak, jeziora. (wyprawy są wyciągnęte z archiwum więc no - jesienne:)) Wspinaczkę na jezioro, a nawet dwa uskuteczniałem w ramach praktyk przewodniczych "Bush hiking assistance leader apprenticeship". Ale zaczniemy od rodzinnej wyprawy na Tauharę.  Góra ta hmm..góruje lub wznosi się nad Taupo więc nie byłbym sobą gdybym nie zaciągnął tam małżonki. Początek jest oczywiście i klasycznie bezproblemowy  Po wejściu w busz droga zaczyna mocno wcinać się w gliniaste podłoże: Pierwszy mały punkt widokowy: Szlak lawiruje poprzez plątaniny korzeni. Tradycyjnie są i Entowie. Na razie szlak zaskakujaco wchodzi do krateru, przecina grań schodząc w dół by potem zaatakować szczyt nie jako "od środka". Nie dość że mieszkamy w wulkanie to jeszcze wleźliśmy na mały wulkanik, na który żeby wejść, trzeba przejść przez krater w wulkanie.  Incepcja wulkanologiczna. Widok na zarośniety krater Tauhary: Widoki na wschód: Na samym szczycie jest kilka grup skałek z plątaniną ścieżek wśród kos...